Zarys historyczny i definicja budownictwa pasywnego.

Pierwsza idea budynku pasywnego zrodziła się w Instytucie Mieszkalnictwa i Środowiska (Institut für Wohnen und Umwelt) w Niemczech. Głównym jej twórcą był dr Wolfgang Feist, późniejszy założyciel Instytutu Domu Pasywnego w Darmstadt.

roku 1988 Wolfgang Feist sformułował pierwszą  definicje domu pasywnego " Dom pasywny jest budynkiem o ekstremalnie niskim zapotrzebowaniu na energię do ogrzewania wnętrza (15 kWh/m2/rok), w którym komfort termiczny zapewniony jest przez pasywne źródła (mieszkańcy, urządzenia elektryczne, ciepło «słoneczne», ciepło odzyskane z wentylacji), oraz dogrzewanie powietrza wentylującego budynek. Tak, że nie potrzebuje on autono­micznego, aktywnego systemu ogrzewania” W tym samym roku idea domu pasywnego została wsparta przez Unię Europejską w ramach projektu CEPHEUS (Cost Efficient Passive Houses as European Standards).

W roku 2003 istniało już ponad 3000 jednostek mieszkalnych zaprojektowanych według standardów domu pasywnego, głównie w Austrii, Szwecji i Niemczech. W roku 2005 liczbę obiektów w technologii pasywnej szacowano już na ponad 5000. Współczesne domy pasywne to nie tylko domy mieszkalne, ale biurowce, szkoły, a nawet kościoły.

Można zatem powiedziec że dom pasywny to budynek w którym komfort cieplny osiąga się poprzez wykorzystanie biernych (pasywnych) źródeł energii, odpowiedniej izolacji termicznej i szczelności, odzysku ciepła oraz wewnętrznych źródeł ciepła. Do tej pory w Polsce wybudowano kilkadziesiąt obiektów niskoenergetycznych i tylko kilka domów pasywnych (m. in. w Warszawie i okolicach). Jest to spowodowane głównie brakiem programów wspierających finansowo inwestorów indywidualnych budujących budynki pasywne.

  • Solcial
Youtube